در ۲۶ آبان ۱۳۵۹، سوسنگرد از محاصره سنگین دشمن رها شد و به نماد تولد ملتی بدل گشت که ایمان را سپر کرد و وطن را از حلقه محاصره بیرون کشید. آن روز، انسان‌هایی معمولی با دل‌هایی بزرگ، معادله جنگ را به سود عشق و میهن تغییر دادند.

۲۶ آبان تنها یک تاریخ در تقویم دفاع مقدس نیست؛ روزی است که خاک زخمی خوزستان دوباره جان گرفت. سوسنگرد محاصره‌شده با فریاد «یا حسین» رزمندگان، به زندگی بازگشت.

دشمن آمده بود تا این شهر را از دل ایران جدا کند، اما مردم، عشایر، ارتشی‌ها و پاسداران شانه‌به‌شانه ایستادند و کوچه‌های دودگرفته را با ایمان روشن کردند. در آن روزها، صدای انفجار با عطر نان مادران درهم می‌آمیخت.

کودکانی که زودتر از سن‌شان مردانگی را فهمیدند و جوانانی که پیش از بلوغ، مردانه به خط زدند تا نام ایران بر لب‌های خسته زنده بماند.

سوسنگرد ایستاد تا تسلیم بی‌معنا شود. آزادسازی این شهر، روایت همدلی مردم و نیروهای مسلح بود.

هنگامی که امام خمینی(ره) فرمودند سوسنگرد باید تا غروب آزاد شود، اراده‌ای شکل گرفت که تا غروب همان روز با خون، دعا و ایمان تحقق یافت.

امروز، هرچند دیوارهای شهر دوباره آرام گرفته‌اند، اما در هوای سوسنگرد هنوز صدای آن دلاوران جاری است.

بادِ ملایمِ کرخه، سلام شهیدان را از دل خاک برمی‌خیزاند و در گوش شهر زمزمه می‌کند که ما برای ماندن ایران رفتیم.

نام سوسنگرد برای همیشه در تاریخ ایران حک شده است؛ نماد شهری که نشان داد ایمان از دل خاک نیز جوانه می‌زند.

نسل امروز شاید جنگ را ندیده باشد، اما باید بداند سوسنگرد تنها یک واقعه نظامی نیست؛ یک درس زندگی است. اینکه وقتی دشمن امید را محاصره می‌کند، ایمان و همدلی راه نجات را می‌سازد.

در سالروز آزادسازی سوسنگرد، باید به یاد بیاوریم که امنیت و آرامش امروز، میراث همان دلاوران است. هر شاخه گلی که بر مزارشان می‌گذاریم، پیمانی تازه برای پاسداری از خاک و آینده این سرزمین است.

یادداشت اختصاصی